maandag 26 juni 2017

In het buitengebied, Adriaan van Dis

Een schrijver woont in een afgelegen dorp, ver van de bewoonde wereld. Hij woont in het buitengebied. Hij woont daar idyllisch, met zijn mooie spullen die hij in de loop der tijd heeft verzameld en zijn herinneringen, een stel kippen en een paar geitjes en een prachtige tuin. Een klein paradijs op het eerste oog, maar dat is het toch niet helemaal.

De schrijver voelt zich namelijk afgesneden van de wereld, alsof hij geen aansluiting kan vinden. 

Hij vindt troost in het schrijven van zijn boeken, al is het natuurlijk maar de vraag voor wie hij die schrijft, voor de wereld of gewoon voor zichzelf.

Hij probeert zijn depressie te verlichten met een Japanse robot die zo is geprogrammeerd dat ze zich kan aanpassen, maar ze past zich zo goed aan dat ze zelfs zijn destructieve en depressieve neigingen overneemt. Geen goed gezelschap dus.

In de eerste instantie had hij binnen het dorp ook niet veel contacten en daar heeft hij ook weinig behoefte aan. Maar langzamerhand raakt hij toch betrokken bij her dorp. Een mens kan nu eenmaal niet volkomen op zichzelf staan. Hij moet mee naar de culturele avonden die Claire organiseert en is lid van de buurtapp zodat hij bericht krijgt als de pont niet vaart. 

Hij probeert de jongen Ronnie te helpen die opgroeit in een gezin aan de zelfkant van de samenleving en die zijn frustratie uitleeft op onschuldige dieren. En hij neemt een vluchteling van het nabijgelegen AZC in dienst als tuinman.

De schrijver hangt van goede bedoelingen aan elkaar, en beseft tegelijkertijd dat al zijn daden voortkomen uit een positie van genoegzaamheid en comfort. Bijna aandoenlijk probeert hij uit zijn comfortzone te komen en contact te leggen met de asociale familie van Ronnie (lezen is voor homo’s) om de jongen een kans te bieden, maar dat is tevergeefs.

Als de vluchteling, die zichzelf Victor noemt bij hem thuis theedrinkt, verstopt hij de zilveren koekjestrommel. Niet omdat hij bang is dat Victor die zal stelen, maar om minder rijk te lijken.

Heel mooi weet Adriaan van Dis het schuren tussen goed bedoelen en goed handelen aan te geven, tussen contact leggen en echt contact hebben. Sommige stukken zijn te triest om te lezen, terwijl andere hoofdstukken juist heel ontroerend zijn, zoals de herinneringen aan zijn vriendin Rivka die hem als jongeman meesleepte naar Parijs en inwijdde in de wereld van de bohemiens, maar die nu aan het einde van haar leven is gekomen.

In het buitengebied laat heel subtiel zien wat er mis kan zijn met de maatschappij tegenwoordig, maar tegelijkertijd is het geen zwaar of depressief boek. Daarvoor zijn sommige stukken te grappig in hun absurdheid en te herkenbaar. En daarvoor is het einde te positief. Of positief is misschien te groot, hoopgevend is waarschijnlijk beter.

Ik vind het moeilijk uit te leggen waarom ik dit boek zo ontzettend mooi vond, ik vrees dat ik er in deze bespreking bij lange na geen recht aan doe, maar ik kan alleen maar herhalen hoezeer ik hier van genoten heb. Niet omdat het groots en meeslepend is of omdat er heel veel gebeurt, juist niet. Maar precies in die kleine dingen en vooral omdat je zoveel van de schrijver in jezelf herkent. Ik vind Adriaan van Dis een bijzonder goed schrijver. 

Uitgegeven in 2017 door uitgeverij Atlas/Contact
Bladzijdes: 140

zondag 25 juni 2017

Kunst op zondag (4)

Alejandro Campins
Het laatste vallen, 2011
Gezien op de tentoonstelling Cuban Art Now in het Singer museum in Laren. Een bespreking hiervan volgt snel!!

vrijdag 23 juni 2017

Dit en dat, juni 2017

Nicole Kidman
Gefeliciteerd, Nicole Kidman!
Afgelopen dinsdag is Nicole Kidman 50 jaar geworden, een mooi moment om even bij haar stil te staan.

Ik vind haar al meer dan 20 jaar een geweldige actrice en een heel bijzondere vrouw en daarom komen er ook regelmatig besprekingen voorbij van films waarin zij speelt (dat was jullie vast wel eens opgevallen :-) ).

In de afgelopen tijd heeft ze opnieuw in mooie of bijzondere films gespeeld, die ik graag onder de aandacht breng. Niet alle films zijn al uitgekomen in Nederland, maar dan hebben we iets om naar uit te kijken!
  • Lion (2016)
Een prachtige film over een jongetje in India die zijn ouders kwijt raakt en uiteindelijk geadopteerd wordt door een echtpaar in Australië. Als hij volwassen is, probeert hij zijn biologische familie terug te vinden, maar dat is niet gemakkelijk in een land met miljoenen mensen, als je niet precies meer weet waar je geboren bent.
Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.
  • Big little lies (2017)
Geen film, maar een televisie serie van zeven afleveringen, naar het boek van de Australische schrijfster Liane Moriarty. Nicole Kidman en Reese Witherspoon produceren de serie en spelen twee van de hoofdrollen.
Het verhaal gaat over een paar vrouwen in een klein stadje, die op het eerste oog alles goed voor elkaar hebben. Mooie huizen, goede huwelijken en geen vuiltje aan de lucht. In werkelijkheid broeit er van alles onder de oppervlakte en is er zelfs een moord gepleegd.
  • The killing of a sacred dear (2017)
Het verhaal van deze film blijft nog een beetje vaag, maar Nicole Kidman en Colin Farrell spelen hierin een echtpaar. Hij is een chirurg, zij is ook een arts. Dan komt de jonge Martin in hun leven en dan blijkt dat oude zonden lange schaduwen hebben en er wraak wordt genomen voor iets dat in het verleden is gebeurd.
  • The beguiled (2017)
Sofia Ford Coppola maakte deze remake van de film uit 1971, destijds met Clint Eastwood, nu met Colin Farrell.
Het speelt zich af op een meisjesschool in Virginia, waar tijdens de Amerikaanse burgeroorlog een gewonde soldaat wordt opgenomen.
De spanningen tussen de meisjes onderling die allemaal de aandacht van deze man willen hebben, leidt tot grotere gevolgen dan iemand ooit had kunnen denken.

De dorst, Jo Nesbo
Na het laatste boek in de Harry Hole-serie (Politie), dacht ik echt dat er geen nieuw boek zou komen. Alle losse eindjes leken weggewerkt en Harry had een nieuwe weg ingeslagen.

Maar gelukkig heeft Jo Nesbo toch een nieuw boek geschreven over één van mijn favoriete politie-inspecteurs.

In De dorst is Harry niet langer in actieve dienst, maar geeft hij les op de politie-academie.

Als er echter moorden gepleegd worden die sterk doen denken aan moorden die Harry nooit op heeft kunnen lossen, komt Harry weer in actie.

Ondertussen zijn er problemen thuis, zet de corrupte commissaris Belman hem onder druk en moet Harry nuchter zien te blijven.

Soms kan een nieuw deel in een geliefde serie enorm tegenvallen (over de laatste van Jussi Adler-Olson wil ik het niet meer hebben), maar gelukkig was De dorst alles wat het moest zijn, met Harry in topvorm. Ik vond het vooral fijn dat ik pas op het einde door had hoe het werkelijk in elkaar zat, te vaak weet ik dit al op de helft, maar in dit geval was het echt een verrassing. De scene waarin Harry Hole alles uitlegt was Agatha Christie waardig, maar erg goed.
Ik heb dit boek in één middag uitgelezen omdat ik het niet weg kon of wilde leggen.

Bloemen
Wat heerlijk dat er op dit moment weer zulke mooie pioenrozen zijn. Ik heb mezelf van de week op een bos getrakteerd en ik geniet er zo van. Ze komen prachtig uit en de kleuren zijn zo mooi teer wit en roze, dat kan alleen moeder Natuur maar.

maandag 19 juni 2017

Het lot van de moordenaar, Robin Hobb

Eindelijk, eindelijk, eindelijk is het zover: het derde deel in de laatste trilogie over Fitz en de Nar is uitgekomen.

Het is het einde van het laatste verhaal, de laatste hoofdstukken uit het leven van de Bastaard van het Zienersgeslacht die de moordenaar van de koning was, en de vreemde man die de Nar was geweest, maar die ook zoveel andere namen droeg.

Fitz moet op pad naar het eiland Clerres, waar de Witte Profeten wonen en waar degene die zijn dochter Bij heeft ontvoerd naar toe gaat. Hij gaat niet alleen, maar de Nar, de staljongen Vol, onderwijzer Lant en spionne Vonk gaan met hem mee.

De reis is lang en vol problemen. In het land van de Ouderlingen gaat Fitz bijna ten onder aan de Vermogensstroom, maar weet hij wel de draak Tintaglia te interesseren voor zijn probleem. Ook de draken willen wraak voor wat de Witte Profeten hen hebben aangedaan, en het is te hopen dat Fitz in Clerres aankomt voor de draken dat doen, want als zij ermee klaar zijn, is er niemand meer over om te redden.

Het Levende Schip Paragon zal hen naar Clerres brengen, maar Paragon heeft al aangegeven dat hij niet langer schip wil zijn, maar eindelijk zijn twee draken de vrijheid wil geven. Het onberekenbare schip is echter de enige mogelijkheid om in Clerres te komen.

Bovendien moet Fitz toegeven dat de Nar in zijn vermomming als Vrouwe Amber hem niet heel sympathiek is, hij zich zorgen maakt over wat ze in Clerres zullen aantreffen en zich schuldig voelt dat hij er nooit voor Bij was zoals ze nodig had.

Ondertussen wordt Bij meegesleurd door Vermogensstenen door een groep mensen van wie weinig genade te verwachten valt. Voor hen tellen alleen de dromen en profetieën waarvan zij hopen dat Bij hier de hoofdpersoon in is zodat zij weer in de gunst zullen komen. 

Bij moet snel opgroeien en heeft geen enkele begeleiding in de magie die zij voelt, het Vermogen dat heel sterk in haar aanwezig is, maar dat ze niet kan laten zien. Gelukkig krijgt zij een onverwachte bondgenoot, wiens praktische raad haar door vele gevaren heen helpt.

Er is niemand die in staat is om een wereld te scheppen waar je zo volledig in verdwijnt als Robin Hobb. Je hebt even een bladzijde nodig om weer in het verhaal te komen, maar dan ben je er ook weer helemaal en kun je alleen maar verder lezen en alles om je heen vergeten. Alle andere boeken die ik op dat moment probeerde te lezen, staken flets af en uiteindelijk legde ik ze maar weg, want ze voldeden niet meer.

Wat maakt de boeken over Fitz zo ontzettend goed? Ik denk dat dit aan verschillende punten ligt. Ten eerste beschrijft Robin Hobb een complete wereld met verschillende culturen in verschillende landen die mooi zijn uitgewerkt.

Ten tweede zijn haar personages niet één dimensionaal, maar zijn het volledig afgewerkte karakters. Fitz is geen typische held uit zoveel andere boeken die nooit iets fout doet. Hij twijfelt, is soms onredelijk, maakt fouten en probeert deze weer goed te maken. Dit maakt de relaties tussen de personages onderling ook zo complex en zo goed. Ze zijn niet standaard of simpel, maar heel levensecht.

De levenslessen zijn dus zeker aanwezig, maar ze worden verlicht door humor zoals de kraai Bontje of de relatie tussen generaal Rapskal en zijn draak Heeby.

Tegelijkertijd is er oprechte ontroering als Paragon de geliefde kinderen van zijn familie meekrijgt op zijn laatste reis en als Fitz een oude vriend weer ontmoet. 

Ik heb tweemaal vreselijk moeten huilen in dit boek, ergens op driekwart en op het einde. Er is ook geen andere schrijver die dát voor elkaar krijgt, maar ik heb om geen enkele  hoofdpersoon in andere boeken zoveel tranen vergoten als om Fitz.

Het einde is triest en droevig, maar tegelijkertijd heel mooi in alle gruwelijkheid. In die situatie had het niet anders kunnen eindigen en ik was blij dat er eindelijk rust kwam voor Fitz en de Nar. De Profeet en zijn Katalysator.

Het lot van de moordenaar is een waardig einde van deze laatste trilogie en daarmee het einde van wat ik beschouw als de mooiste fantasy serie ooit.

Originele titel: Assassin’s fate
Uitgegeven in 2017
Nederlandse uitgave 2017 door uitgeverij Luitingh-Sijthoff
Nederlandse vertaling: Ruud Bal en Willie van der Kuil
Bladzijdes: 938

zondag 18 juni 2017

Foto op zondag (3)

Dit leuke slakje zag ik deze week.
Hij (?) was nog best lastig op de foto te zetten,
want hij ging ontzettend snel!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...